Over het algemeen vond ik Pinkpop 2003 een gezellige en goed georganiseerd festival. Er waren minder bezoekers, maar dat vond ik helemaal niet erg. Het programma was matig, maar de meeste bands die speelden, voldeden aan mijn verwachtingen of speelden zelfs beter. De enige twee uitzonderingen daarop waren voor mij Röyksopp en Junkie XL. Van beide acts had ik meer verwacht. Bij Röyksopp miste ik iets. Iets dat Moloko juist wel had. Junkie XL was aangekondigd als een grote show met gasten en vuurwerk. Het vuurwerk was wel spetterend, maar naast zangeres Saffron was er eigenlijk maar één gast: Solomon Burke. De nummers met hen waren wel erg goed, maar de overige nummers vielen tegen. Ze hadden net zo goed het album op kunnen zetten (precies dezelfde nummers, volgorde en zelfs de in- en outro's) met Safri Duo op het podium en de beelden van Massive Attack erbij met 1000 keer "Junkie XL" erdoor (wat een branding). Tom Holkenborg is een hele goede DJ, studiomuzikant en producer, maar GEEN podiumgitarist. Ik had het 'eerlijker' gevonden als hij net als bij Underworld, met een koptelefoon achter de knoppen had gestaan. Begrijp me niet verkeerd, ik ben een fan van JXL en stond dan ook al ruim van tevoren vooraan in het linkervak, waardoor ik (helaas) “No One Knows” van Queens Of The Stone Age heb moeten missen. Die speelden ongelofelijk strak en Homme kan heel cool "dikke llull" zeggen.
Placebo voldeed wel aan mijn (hoge) verwachting. En dat kon ik ze na afloop vertellen ook (en dat was leuk). Een goede show, alleen jammer dat ze al zo vroeg moesten spelen. Ook Audioslave speelden goed en openden heel stoer met The White Stripes. Manu Chao wist de moeie benen toch nog los te krijgen met onbekende nummers, maar een aanstekelijk latino-ska-ritme. Een enthousiaste band die naar mijn gevoel wel iets te lang doorging. Silkstone had het geluk dat het regende, maar wist de tent vol schuilende mensen wel te bereiken. De licht-show was jammergenoeg erg ongeïnspireerd. Het omgekeerde geldt voor Massive Attack. Die wist het publiek niet zo goed te bereiken, maar de spectaculaire licht- en beeldhouw trok veel aandacht. Alles werd wel live gespeeld. De violiste bij Unfinished Sympathie was super, maar de zangeressen waren minder goed dan die bij Moby. Dat was de beste zangeres van het hele festival. Ze wond, samen met twee gave viool-chinezen het publiek om haar vinger in een goed getrainde show met een minder wilde Moby. Het hoogtepunt van Pinkpop. De twee andere hoogtepunten van pure muziek waren voor mij Danko Jones, die rock n roll bracht in de 3FM-tent en Solomon Burke, die een soul-feestje gaf op het Noord-podium. Helaas heb ik Skin en Zuco 103 niet gezien en Flogging Molly en Saybia had ik vorig jaar al op Pukkelpop bekeken.
Zaterdag was het erg warm en was er een tekort aan schaduw op de camping. Ik was eigenlijk wel blij met de buien op zondag (zolang het buien zijn) en het weer op maandag was toch het ideale festival weer! Tot slot was ik snel de camping op, had ik een ‘ruime’ plek, waren de wc’s schoner dan ooit, heb ik geen enkele keer in de rij hoeven staan voor drankbonnen en heb geen onenigheid of agressiviteit gemerkt. Kortom, de sfeer was goed!