Finn Andrews, ontvlambare dirigent van The Veils

print Printvriendelijke versie
27-9-2006 16:04:30
Finn Andrews, flamboyant en excentriek. Begin twintig en frontman van de New Zeelandse band The Veils. Twee albums kwamen er uit, twee keer met een andere band. Enige stabiele factor blijft Finn, het creatieve brein van de band en de man met de regie over de band. De eerste afspraak met Finn stond genoteerd op het Duitse Haldern Pop in het begin van augustus. De band zou het hoofdpodium openen, Finn in de rol van muziekliefhebber was de avond voor het optreden al naar het festival getogen om een aantal bands bij de warming-up te bekijken. De rest van de band zouden zich een dag later bij Finn voegen ware het niet dat de instrumenten door de luchtvaartmaatschappij op het verkeerde vliegveld waren afgezet. Met een flinke vertraging en geen tijd voor een soundcheck werden er van The Revs een aantal instrumenten geleend, tijdens het tweede nummer slaat het noodlot weer toe. Een snaar begeeft het, er staat geen reservegitaar klaar. Een gezicht op onweer, gitaar op de grond, en weg is Finn. Aangemoedigd door zijn vriendin en bassiste van de band komt hij nog wel terug om de set af te maken maar langer dan een half uur spelen ze niet. Zwaar teleurgesteld besluit Finn alleen nog een interview met de Duitse televisie te doen, verder heeft hij nergens meer zin in vandaag. In praten allerminst.

Afspraak nummer twee vind plaats op Lowlands, dit voor de band het podium op moet. Compleet in het zelfde pak dat hij later tijdens het optreden aan zou hebben, inclusief grote hoed, schuift Finn aan in de perstent. ‘Het was nog wel een gedoe om het veld over te steken, mensen herkennen me schijnbaar toch en willen op de foto’. Voor me zit een zichtbaar ontspannen en vooral menselijke ogende jongenman van begin twintig die leeft voor de muziek. ‘Muziek heeft altijd in mij gezeten, toen ik op mijn zevende van mijn vader mijn eerste gitaar kreeg was ik direct verslaafd’. Dat hij van zijn vader een gitaar krijgt lijkt logisch, vader Barry was immers bandlid van de Engelse New Wave band XTC. Op zijn elfde verhuisd Finn van London naar New Zeeland, daar maakt hij op de Takapuna Grammar School kennis met Sophia Burns en Liam Gerrard, er ontstaat een hechte drie eenheid. Ze moedigen elkaar aan om flink te oefenen met het spelen op hun instrumenten, zo af en toe spelen ze wat samen. Een band beginnen ze nog niet, Sophia en Liam spelen vooral in schoolbandjes. Finn zoekt het wat serieuzer en begint op zijn dertiende te spelen in de Devonport Folk Clup met een 12 koppige band, tijdens deze periode begint hij met het componeren van eigen nummers. ‘In die eerste periode begon ik de basis te leggen voor het eerste songmateriaal van The Veils’. ‘Ik werd lokaal een klein beetje beroemd en kreeg na ruim een jaar spelen een aanbod om een week lang in de studio te duiken om een demo op te nemen. Een unieke kans als jonge muzikant en een kans die precies op het goede moment kwam, ik had immers al veel nummers geschreven’. Deze demo bevatte ook werk wat later op het debuut ‘The Runaway Found’ zal belanden. Deze demo beland bij een aantal platenmaatschappijen op het bureau en vrijwel meteen daarna krijgt Finn een aantal uitnodigingen om naar Londen te komen. ‘Ik was net zestien maar het voelde goed om school te verlaten, waarschijnlijk was ik wat vroeg volwassen. De tijd was rijp om terug naar Engeland te gaan en daar een band en een label te zoeken. Er was genoeg belangstelling, ook van een aantal major platenmaatschappijen, alleen klikte het niet met deze platenmaatschappijen, een beter gevoel had ik bij Geoff Travis (Blanco Y Negro/Rought Trade). Met hem klikte het ook op persoonlijk vlak en vond ik het vertrouwen om te beginnen met het opnemen van The Runaway Found ’. Nederland maakt eind 2003 voor het eerst kennis met The Veils tijden London Calling in de bovenzaal van Paradiso, het jonge kwartet verovert de zaal en krijgt van 3VOOR12 een ruime negen. Na wat juridisch getouwtrek ligt ‘The Runaway Found’ begin 2004 eindelijk in de schappen en wordt deze meteen goed verkocht, in de Britse albumlijst beland het op een bescheiden 24e plaats maar critici zijn het erover eens dat het een van de beste albums van het jaar is.

De band komt terug naar London Calling, ditmaal is de belangstelling zo groot dat de band niet meer in de bovenzaal past. De magie van vooral Finn Andrews stem werkt door en een succesverhaal speelt zich langzamerhand af. Grote zalen worden uitverkocht en de zomerfestivals dienen zich aan. Lowlands boekt The Veils maar helaas voor de band en de vele fans komt het niet zover. De band wordt vlak voor een nieuwe serie optredens ontbonden en de zomertour wordt gecancelled. ‘Door naar New Zeeland terug te keren kon ik me in alle rust storten op het schrijven van nieuw materiaal en hoefde ik me niet bezig te houden met allemaal randgebeurtenissen. Het voelde ook zeker niet als een vlucht maar meer een zoektocht naar rust en ruimte om aan het nieuwe album te schrijven’. In die periode begint hij ook weer muziek te maken met oude schoolvrienden Sophia Burns en Liam Gerrard die vrij snel worden ingelijfd als de nieuwe bandleden van The Veils. Nu Finn Andrews zijn band weer op orde heeft kan hij zich beter richten op het nieuwe album ‘Nux Vomica’, de titel is ontleend aan een plantje met een geneeskrachtige werking. Na zijn periode in New Zeeland beginnen ze met opnemen in Los Angeles. ‘Gewoon om praktische redenen, ik wilde graag opnemen met Nick Launay, deze heeft een studio in Los Angeles en komt oorspronkelijk uit Australië’. Nick werkte eerder al met Nick Cave, Silverchair en tal van andere succesvolle bands uit Australië en New Zeeland. ‘Ik wil heel graag ons eigen geluid houden zoals ik het in mijn hoofd heb voor we het opnemen. Nick wist precies wat ik wilde en kon dit geluid perfect invullen’.

‘Toen de opname’s eenmaal achter de rug waren wilden we zoveel mogelijk spelen, we waren nieuwsgierig hoe de nummers live uit de verf kwamen en hoe het publiek op het materiaal zou reageren. Een aantal try-outs en optredens in kleinere zalen verliep erg goed, vaak is een zaal net wat intiemer en beter bespeelbaar voor ons’. ‘Toch hebben we zin in de festivals, lekker spelen en zo af en toe nog een paar andere bandjes meepakken. Nu eerst vlammen op Lowlands, doordat het succes in Nederland snel kwam spelen we hier graag en het liefst zo vaak mogelijk’. En weg is Finn, snel door de mensenmassa richting zijn kleedkamer om nog even wat rust te hebben voor hij twee jaar later dan gepland eindelijk zijn Lowlands debuut maakt.

The Veils - Nux Vomica ligt nu in de winkels.

The Veils live:
2 oktober 2006 – Oosterpoort (small hall), Groningen
4 oktober 2006 – Tivoli, Utrecht
5 oktober 2006 – Effenaar, Eindhoven
6 oktober 2006 – Paradiso, Amsterdam

Tekst: Henk Kanning
Foto’s: Sandra de Haan

Met dank aan: Ulrike Schasse en Rough Trade





Reacties:

Naam:    E-mail:

De vierletterige naam van deze website *     

Van: hENK    Geplaatst op: 28-9-2006 16:37:51
Daar kan ik me wel in vinden, het speciale raakt er op die manier nog wel eens vanaf.

Van: Marz667    Geplaatst op: 27-9-2006 19:37:24
Het is een leuke band, maar ze komen iets te vaak naar Nederland als j't mij vraagt. Nogal een overkill.


* = Je email-adres zal niet getoond worden.
De extra vraag is toegevoegd om automatische spammers te weren.
Als je je cookies aan hebt staan, verschijnt deze vraag maar één keer.


    graz_text_logo
Nieuws
Links
Forum
 Actueel |  Archief |  Nieuwsbrief |  
[ Terug




spampoison

W3C CSS

W3C HTML 4.01

Add to Google