Verslag Roskilde 2005: Van Ozzy tot MEW

print Printvriendelijke versie
13-8-2005 17:24:52
Waar vorig jaar iedereen wegspoelde door de vele regenbuien en moddervelden moesten worden getrotseerd, was het dit jaar beter. Zon. Vooral heel veel zon. Volgens de ‘locals’ is het om en om; één jaar zon en één jaar regen. Je hoort me niet klagen. De korte broek kan aan en de zonnebrand uit de tas. Heel veel glimmende lichamen deze 34ste editie van Roskilde Festival.

Donderdag 30 juni
Een eerste kennismaking met het terrein. Hier worden de komende vier dagen heel wat kilometers afgelegd. De eerste band op het lijstje is DAAU, ze mogen aftrappen in de Pavilion. Na eerst verkeerd gelopen te zijn en een korte blik Floggin Molly op te vangen belanden we alsnog in de goede tent. Veel belangstelling voor deze Belgen aangekondigd als speciale import. De mix van jazz en een breed scala aan andere instrumenten zorgt voor veel publieke bijval. Fijne band om het festival te laten aftrappen!

Na afloop redelijk doorlopen om een mooi plekje te bemachtigen bij Sonic Youth, we hebben geluk en mogen het linker voorvak van Arena nog in. Mooi dichtbij om rockchick Kim Gordon eens van dichtbij te bewonderen. De echte diehards hebben dit weekend twee kansen. Vandaag ‘gewoon’ Sonic Youth en morgen ‘other sites’ een serie speciale projecten.

De tent loopt overvol voor deze New Yorkers. De sfeer in de tent doet me denken aan een volle Lowlands Alpha tent. Mooi optreden van Kim en haar partners in crime. Alleen is het soms een beetje téveel van het goede. Iets te vaak dezelfde trucjes met een gitaar. Wat er niet van weerhoud dat ik ruim een uur lang sta te genieten.

Nu mijn grootste dilemma van vandaag. Tocotronic of Kent. Eerstgenoemde zie ik deze zomer nog vaker. Kent treed zelden op en voor tienduizenden enthousiaste Scandinaviërs spelen ze een thuiswedstrijd. Ik besluit voor Kent te kiezen. Geen verkeerde keuze. Ik verbaas me hoeveel nummers ik nog van ze ken. Het is lang geleden dat ik voor het laatst een plaatje van deze Zweden opzette. Meezingen besluit ik maar niet te doen. Het zesde studioalbum is klaar en ze spelen hier veel nummers van. Verder de traditionele interactie trucjes met het publiek. Fijn concert als afsluiter van deze eerste festivaldag. Snel naar Pavilion waar ik nog net één nummer Tocotronic meekrijg. Tevreden naar de camping.

Vrijdag 1 juli
De felle zon brand iedereen al vroeg uit de tent. Opzich niet heel erg want om 12 uur spelen the Ponys al in Odeon. Snel douchen en een ontbijtje scoren. Uiteraard ruim op tijd om een mooi plekje te zoeken voor deze uit Chicago afkomstige band. ‘Celebration Castle’ is een dijk van een debuut en niet uit de cd speler te krijgen. De verwachtingen zijn hoog maar maken ze volledig waar. Strak gespeeld en een goede nummerkeuze, heerlijke opener van deze dag. Toegift ‘Glass Conversation’ was ook in Denemarken een clubhitje en krijgt zowaar enige bijval.

Dan een uurtje geen bands die ik persé wil zien. Met een grote kop koffie is het in de zon dan ook heerlijk mensen kijken. De luchtige kleding is wederom massaal aangetrokken en bij veel Scandinavische vrouwen is het dan ook een genot voor het oog.

Op het Odeon podium beginnen onderhand de mannen van Sunn 0))) aan hun optreden. In veel te warme monnikspijen creëren ze een vreemd soort geluid. Ik zou niet weten in welk hokje ik het moet persen en loop naar een kwartier dan ook gillend weg. Spreekwoordelijk welteverstaan.

Tijd om een mooi plekje te zoeken voor Snoop Dogg het veld voor het Orange podium staat onderhand al aardig vol en ik besluit achter in de schaduw te gaan zitten. Opzich is het hier nog aardig te volgen. Snoop compleet met homies en een overdaad aan vrouwen op het podium doet precies wat iedereen verwacht. Al zijn hitjes en heel veel gespeel met publiek. Hoe vaak we wel niet met zijn allen ‘Snoop Dogg’ hebben lopen schreeuwen valt op één hand niet te tellen. Vanaf de beeldschermen zingen Justin Timberlake en Pharrel nog wat mee. Het is allemaal niet bijzonder hoogstaand maar wel heel vermakelijk en dat past op een festival met dit weer perfect!

Even langs de camping om wat bij te eten en wat te drinken, daarna terug naar Odeon voor een mooi plekje bij The Dears. Eigenlijk kan alleen de toetseniste me enigszins boeien. Een bijzonder charmante verschijning die zo af en toe een noot op haar dwarsfluit meespeelt. Verder blijft er niet heel veel hangen. Jammer want ik had er meer van verwacht.

Wederom een aardig stuk lopen naar Pavilion om een paar nummers The Others te zien. Wat ik zie klinkt lekker maar voor het hele concert heb ik geen tijd. Ik wil een mooi plekje vinden voor Black Sabbath. Ik ben niet de enige met die gedachte. Het terrein voor Orange staat al bom en bomvol. Ik vind een mooie stek tussen een aantal enthousiaste/dronken Duitsers.

En Ozzy? Ja geweldig! Ben helemaal niet zo thuis met het Black Sabbath repertoire maar wat staat de band als een huis. Het geklungel van Ozzy kan mooi worden opgevangen door de overige Black Sabbath leden. Ozzy springt van hot naar her en maakt gekke kikkersprongen. Standaard kreten als ‘I can’t fucking hear you!’ galmen meer dan eens over de menigte heen maar maakt het uit? Eigenlijk niet. Het soms verschrikkelijk valse gezang lijkt iedereen wel te slikken. Uiteraard spelen ze ‘War Pigs’. Ik ben benieuwd of de Dresden Dolls dat overmorgen ook doen. Na toegift ‘Paranoid’ zwerven de Black Sabbath hymnes als een soort soundtrack voor de komende dagen over het festival. 'Sharon! Where’s my Whisky!'

Eigenlijk is de avond voor mij af na dit optreden, maar er spelen nog twee bands die ik persé wil zien. Death From Above 1979 speelt al een tijdje in Pavilion, maar met een beetje gehaast kan ik nog een paar nummers zien. Ik nestel me tegen een hek en aanschouw het allemaal. ‘Black History Month’ krijgt een fijne uitvoering maar verder valt het wat tegen. Het geluid is slecht maar later blijkt dit te komen door een glas bier wat over de mengtafel ging. Erg jammer, maar een nieuwe kans krijgen ze zeker.

Het andere bandje is MEW. Onderweg naar Arena scoor ik nog een overheerlijke tosti die het knorren van mijn maag aardig tegen gaat. Mew staat op mijn ‘must see’ lijstje van dit festival. Ik heb ze tot nu toe nog nooit kunnen aanschouwen en heb vooral hun album ‘Frengers’ grijsgedraaid. Mijn verwachtingen zijn hooggespannen. Een optreden om 2 uur 's nachts op eigen bodem kan haast niet mislukken.

Vanaf de eerste toon geniet ik dan ook. Heel veel nummers van ‘Frengers’, ondersteund met prachtige visuals op de schermen. Wel denk ik dat MEW een band is waar je de muziek van moet kennen wil je het niet snel saai vinden. Het Deense publiek is dol op ritmisch meeklappen en probeert dit dan ook bij elk nummer. Ze eten uit de hand van de band en als in de toegift hit ‘Comforting Sounds’ langskomt is het plaatje af. Een heerlijke afsluiter van een heerlijke festivaldag.

Zaterdag 2 juli
Vandaag Mike Patton dag. Tijdens deze Roskilde editie speelt hij maar liefst 4 keer waarvan 2 op deze bewolkt begonnen zaterdag. De zon breekt al snel door en de zomerkleding kan weer aan.

Ik probeer nog wat van Khonnor mee te krijgen maar mis het wederom. Op de een of andere manier is het me nog steeds niet gelukt dit Canadese wonderkind eens live te aanschouwen.

Dan maar vanaf het begin naar Fantômas, een van de projecten van Faith No More voorman en muzikale alleskunner Mike Patton. Hij ziet eruit als een professionele darter met zijn strak naar achteren gekamde haartjes en een beginnend buikje, maar weet zijn band perfect te regisseren. Een drummer die over een imposant drumstel beschikt en vanaf bladmuziek speelt aangevuld met gitaren, zang en andere elektronische samples van Patton. Een bizar schouwspel maar erg vermakelijk. Wel lijkt het alsof de Arena iets te groot voor de band is. Misschien was het allemaal net iets fijner in de Pavilion of Odeon. Maar goed naar dit optreden ben ik meer dan wakker.

Onderweg naar Odeon een klein stukje Efterklang meegepikt in de Metropol. Niet heel speciaal. Snel naar Eskobar, waar ik wel heel benieuwd naar ben. Zweedse Britpop zoals Suède het vroeger ook maakte. In het programmaboekje ook wel omschreven als Lollipop, goed gevonden. Deze Lollipop klinkt heerlijk en is precies op het goede moment geprogrammeerd. Het gras ligt vol met genietende mensen. Van de zon en van Eskobar. Ze spelen Abba en het hitje waarvan de naam me ontgaan is. Met een glimlach kan iedereen na afloop weer weg.

Dan begint het slenteren, klein stukje Mylo en een klein stukje the Dresden Dolls. Op het Orange podium staat Dave Grohl met zijn Foo Fighters voor een enorme menigte te spelen. Aangezien ik de afgelopen jaren deze band al meerdere keren heb zien langskomen en ze deze zomer nog wel vaker langskomen, besluit ik in de rij aan te sluiten voor Greenday en Foo Fighters te laten voor wat het is. Tijd vliegt om en ik vind een mooi plekje in het voorvak tegen het middenhek aan. De Crowd Security komt langs met bekers water wat het wachten aangenaam maakt.

Greenday is onderhand meer entertainment dan muziek geworden of is muziek entertainment? Ze weten het publiek in iedergeval te vermaken op een compleet eigen wijze. Zo staat er voor het optreden een groot konijn de massa op te warmen met dansjes, van Ramones tot Village People, het hele veld doet mee. Er gaan wat flesjes bier in het konijn (Billy?). Het publiek is opgewarmd en de band hoeft het alleen maar af te maken.

Dit gaat ook vrij gemakkelijk, van oud tot nieuw werk alles gaat erin als koek en wordt luidkeels meegezongen door de vele fans. Het hele concert lang worden er spelletjes met het publiek gespeeld. Ook dit keer wordt er een band uit het publiek gevormd en ook deze keer sluiten ze weer af met Queen klassieker ‘We are the Champions’. Heerlijk arrogant allemaal en vreselijk kitsch maar o zo fijn om naar te kijken.

Naar afloop heel snel naar the Raveonettes. Ik ben heel erg benieuwd of deze Denen de verwachtingen die ze met de nieuwe plaat ‘Pretty in Black’ scheppen ook live kunnen waarmaken. En met mij vele anderen. Rondom Arena staat het enorm vol. Gedurende anderhalf uur is het genieten geblazen. Van ‘Ode to La’ tot oude kraker ‘Attack of the Ghost Riders’ alles mooi uitgelicht en prachtig gespeeld. Niks te klagen. Als toegift Velvet Underground klassieker ‘I’m Waiting for the Men’ heel veel gelukkige gezichten om me heen. Helaas niet nog een toegift.

De verdere nacht zie ik weinig hele concerten meer. Via de electro van Alter Ego naar de rock ’n roll van the Blue Van, een heerlijke nacht dansen op stampende muziek. Ook op het einde nog een stukje Duran Duran. Deze band heeft me nooit kunnen boeien maar was dan ook voor mijn tijd op zijn hoogtepunt. Van een afstandje zie ik het een tijdje aan. Het zal vast leuk zijn maar ik zoek ander vertier op. Aan het eind van een lange nacht Roskilde gloeit de horizon weer op lang donker is het hier niet.

Zondag 3 juli
De laatste dag. Op de camping goed te zien. Overal breken mensen hun spullen op en leveren ze in bij de garderobe. Altijd een troosteloos gezicht. Voor diegene die maandag moeten werken betekent het dat ze op tijd moeten vertrekken, rekening houdend met veerponten enz.

Toch staan er vandaag nog een boel leuke dingen op het programma en is het weer vroeg richting het festivalterrein. De koffie ontbreekt deze morgen uiteraard niet. Ik krijg nog een heel klein stukje Joanna Newsom mee en verwonder me steeds weer over haar stem. Ze kan zo tekenfilmpjes gaan inspreken.

Maar goed geen tijd meer om haar nog langer te zien. The Faint speelt in Pavilion en die mag ik niet missen. Helaas beginnen ze door technische problemen een kwartier te laat en blijven er maar een schamele 45 minuten over. Het publiek is erg lauw en het standaard meespringen bij bijvoorbeeld ‘Agenda Suicide’ blijft uit. Er gaan wel wat hoofdjes heen en weer en er wordt wel ‘Paranoia’ meegezongen maar daar blijft het ook bij. Volgende keer zie ik ze toch liever wat later op de avond in plaats van zo vroeg op de dag.

Op weg naar Odeon voor the Go! Team valt me het op dat het terrein stukken leger is dan voorgaande dagen. Iets geeft me een beklemmend gevoel. Waarom vliegen festivals zo snel om.

Het beetje vrolijkheid krijg ik wel weer terug bij the Go! Team. Het publiek kijkt gek naar de samenstelling van de band, maar vind het wel leuk. Ook niet meer dan dat. Het is teveel van hetzelfde en alleen hitje ‘Ladyflash’ krijgt wat bijval. Ik vind het welletjes en nestel me naast een paar Noren buiten de tent in de zon. Val bijna in slaap en hoor op de achtergrond een aantal keer ‘Say Go Team!’ langskomen.

Na het inslaap moment bij the Go! Team is het goed wakker worden bij …and you will know us by the trail of dead. Ze zijn opgeroepen als vervangers van het in Denemarken enorm populaire the Mars Volta en hebben daarom ook een prominente plek op Orange gekregen. Het gevolg: een leeg veld. Trail of Dead verzuipt op het veld wat erg jammer is. De dubbele drum en het best goed spelen van de band komt niet tot zijn recht. Als ze in een kleinere tent hadden gespeeld was het veel beter tot zijn recht gekomen. Nu is het naar een half uur wel goed geweest.

De magen knorren en worden bijgevuld met overheerlijke pasta. Koud biertje erbij en op weg naar Brian Wilson. Deze Beach Boy staat zoals gewoonlijk met zijn Hawaïbloesje achter zijn keyboard. Tegenwoordig speelt hij met bladmuziek erbij. Het zal wel door de jaren komen. Fijne muziek om lekker te genieten van het weer en de laatste festival uren. Verder vind ik het eerlijk gezegd net zo heel speciaal.

Besluit om alvast naar Interpol te gaan in de hoop daar een mooi plekje in het voorvak te vinden. Het wachten is op de mannen uit New York. Waar bassist Carlos op Werchter verstek moest laten gaan door ziekte was hij er wel bij op Roskilde. Zoals gewoonlijk met zijn strakke bakkebaarden en geheel eigen look. ‘Next Exit’ wordt ingezet en een prachtig concert volgt. Eigenlijk komt alles langs wat ik verwacht, ‘Obstacle 1’ en nieuwe single in Scandinavië ‘Slow Hands’ alles prachtig uitgelicht en gespeeld met een duidelijke meerwaarde ten opzichte van het album. Door de sfeer in de tent die geweldig is en het vlammen van de band is het een van mijn Roskilde hoogtepunten.

Nog een band wacht, Tokyo Ska Paradise Orchestra. Gekke Japanners die van de Arena nog een keer dit festival één grote dansende massa maakt. Communiceren met het publiek lukt ze met woorden niet maar wel in de muziek.

Queens of Noize, een drietal vrouwen in pyama’s mogen achter de draaitafel het festival afsluiten. Het grote deel van het publiek is al weg. Wat achter blijft is een groepje bezoekers die maar niet wil beseffen dat het klaar is voor dit jaar.

Volgend jaar weer regen zullen ze wel denken.

Door: Henk Kanning





Reacties:

Naam:    E-mail:

De vierletterige naam van deze website *     

Van: madman    Geplaatst op: 22-8-2005 23:23:19
Gelukkig worden ook de standvastige indies eens een keer met Black Sabbath gebrainwashed :-)

Van: hENK    Geplaatst op: 22-8-2005 22:38:01
@Beerbelly: Ik was er samen met een fotograaf. Op de campings is het vast wel een feestje, we sliepen zelf op de backstage dus veel kan ik er niet over zeggen. Voor meer Roskilde verslagen en vragen zie het forum.

Van: Nick    Geplaatst op: 16-8-2005 19:52:33
zucht... deze zomer geen Sonic youth in Nederland...

Van: Beerbelly    Geplaatst op: 16-8-2005 12:48:42
@hENK
Was je daar in je eentje Henk? Of was je daar met meerdere mensen? Ik ga volgend jaar ook zeker heen denk ik. Is het op de camping ook een feestje?

Van: hENK    Geplaatst op: 14-8-2005 13:38:35
Nee helaas niet wegens verplichtingen in Nederland, volgend jaar ben ik er de volle 8 dagen!

Van: moi    Geplaatst op: 13-8-2005 19:35:51
Heel chill geschreven, ben je ook de eerste 4 dagen nog geweest>??


* = Je email-adres zal niet getoond worden.
De extra vraag is toegevoegd om automatische spammers te weren.
Als je je cookies aan hebt staan, verschijnt deze vraag maar één keer.


    graz_text_logo
Nieuws
Links
Forum
 Actueel |  Archief |  Nieuwsbrief |  
[ Terug




spampoison

W3C CSS

W3C HTML 4.01

Add to Google