In het Graz: Motel Mozaique
Printvriendelijke versie
| 20-4-2005 22:30:32 | ||||
| Dit jaar het eerste lustrum voor het al bijna legendarische festival in Rotterdam. De eerste editie vond plaats in 2001. Rotterdam was toen culturele hoofdstad van Europa. In de jaren erna bleef het festival succesvol en trok het jaar na jaar volle zalen. In het verleden blikvangers als Belle & Sebastian, the Libertines en meer. Ook dit jaar weer veel goede en talentvolle namen, kortom: voor ieder wat wils. Op meerdere locaties in Rotterdam staat kunst en muziek centraal. Verder kan er overnacht worden. Waar voorheen ruimte gemaakt werd in bijvoorbeeld etalages van winkels, kon de moe geworden festivalganger dit jaar zijn bedje opzoeken in Motel Mobiel.
Vrijdag 15 april Het begint met het ophalen van de polsbandjes. Een flinke mensenmassa staat klaar om zijn kaartje in te wisselen voor het polsbandje waarmee ze de komende dagen door Rotterdam zullen struinen voornamelijk van Nighttown naar de Stadsschouwburg en weer terug. Een goede planning is noodzakelijk want per locatie geld vol is vol. Jammer om het optreden te missen omdat je in de rij staat. Voor mij begint de avond met Little Barrie. Deze jonge Britse band geconcentreerd rondom gitarist/zanger Barrie Cardogan staat als eerste geprogrammeerd in de grote zaal van Nighttown. Debuutplaat We are Little Barrie krijgt lovende kritieken en is beïnvloed door onder andere Stone Roses en Black Sabbath, uiteraard wel wat hedendaagser. Ondanks het vroege tijdstip staat de zaal goed vol om te kijken wat ze er van maken. De band is goed op dreef alleen laat het geluid het zo af en toe afweten, het had allemaal iets strakker gemogen. Wel is het een heerlijke live band, het enthousiasme straalt er van af en je ziet dat ze er plezier in hebben. Dat ze af en toe wat verkeerde noten aanslaan kan je ze niet kwalijk nemen. Live staat het zijn mannetje goed. Ben benieuwd hoe ver deze jonge knapen het nog gaan schoppen. Met een goed album en een heerlijke podiumpresentatie hebben ze alle ingrediënten voor een mooie toekomst. In het theater begint de avond met Patrick Wolf. Dit engelse wonderkind, pas 21 jaar(!) Heeft net zijn tweede album ‘Wind in the Wires’ in de winkel liggen. Waar hij op de plaat een beat gebruikt, neemt hij voor zijn optredens een drummer mee. Op een bescheiden plekje ziet het overvolle theater deze man nauwelijks. In een aparte outfit nestelt deze iets wereldvreemde jongen zich achter de piano en begint aan een prachtig set nummers. Jammer dat hij iets schor is, hij reageert hier wel laconiek op en pakt het publiek volledig in. Met zijn schorre stem hebben ze weinig moeite. Met leuke humor en afwisselend piano, viool, banjo en gitaar blijft het afwisselend en alles behalve saai. Als hij na ‘the Libertine’ een ovatie krijgt reageert hij laconiek: ‘en dat na al die jaren’. Met een glimlach, dat wel. Na een uur prachtige nummers en een toegift loopt het publiek tevreden het theater uit. Op de gang veel mensen die Patrick Wolf niet hebben kunnen zien, ze hebben iets gemist. Het is duidelijk een speciale jongen. Op voor de eerste oversteek, vanaf Nighttown naar de Stadsschouwburg vijf minuten lopen tussen de bedelende zwervers door. In de hal van de schouwburg is het een drukte van belang, verschillende kunstenaars hebben projecten lopen door de hele schouwburg heen. Van foto en film kunst tot een prikkeling van de zintuigen. Genoeg te beleven tussen de optredens door. Op naar de grote zaal voor Lemon Jelly. Brits duo dat samples gebruikt uit de periode ’64-’95 heel divers dus. Het programmaboekje belooft een opgejaagde rit met een rollercoaster door seventies pop, r&b, house en punk. Dit alles ondersteund door nieuwe muziek en animaties. Gesetteld op een heerlijke schouwburgstoel probeer ik dit alles tot me te laten komen. Het lukt me niet helemaal.
Als de deur weer open gaat, vult de schouwburg zich no-time. Anthony en zijn begeleidingsband The Johnsons maakt menigeen nieuwsgierig. Het is een apart figuur die Anthony. Halflang plakkig haar en een iets wat bezweet voorhoofd. Songtitels als ‘For today I Am A Boy’ afgewisseld met droge humor. Een aparte stem en een aparte manier van bewegen. Volgens mij zien we nu Placebo bandlid Brian Molko, maar dan over dertig jaar. Tijdens zijn eerste nummers staat het geluid helaas niet al te goed. De excentrieke New Yorker verlaat even het podium om aan wat schuifjes te zitten en keert dan weer terug achter zijn piano. Met zijn aparte trillende stem en zijn aparte voorkomen en presentatie weet hij me van begin tot het einde te boeien. Een goed Nederlands podiumdebuut voor deze man die helaas gelijk met LCD Soundsystem staat geprogrammeerd. Dan is het snel naar het overvolle Nighttown. Een enorme rij mensen probeert nog wat LCD Soundsystem mee te pakken en daarna waarschijnlijk onze zuiderburen van 2 many dj’s. Ik heb geluk en mag de rij mijden. Onder de laatste klanken van LCD Soundsystem hang ik mijn jas op en worstel me met grof geweld door de mensenmassa in de gang. Jammer dat ik niet meer zie want de lowlands herinnering smaakt nog steeds naar meer. Security probeert de doorstroom te bevorderen wat niet helemaal helpt. Gooi dan gewoon een extra deur open. De gebroeders Dewaele zijn onderhand geen vreemden voor dit festival. In 2002 stonden ze op Motel en een jaar later op zusje Bazar Curieux. Ze laten even op zich wachten, maar gooien de zaal dan ook plat met hun platen. Het publiek loopt met ze weg. Ik vind het allemaal wat tegenvallen. Ik mis de platen die een bezoek aan 2 many dj’s altijd zo speciaal en leuk maakt. Vooral heel veel op safe. Tijdens Blur’s ‘Song 2’ mogen de voetjes nog eenmaal van de grond. Niet bijster origineel allemaal maar wel in de smaak bij meeste bezoekers. Zaterdag 16 April Onderweg tref ik Hamilton van British Sea Power. Hij gaat nog even opzoek naar wat te roken en probeert een klein stukje Joanna Newsom te zien voor hij zelf op moet. We groeten en spreken later af. Voor de Nighttown is het nog rustig, wel staan er voor vanavond barriers om de rij met wachtenden in goede banen te lijden. Ze hebben duidelijk iets geleerd van gisteravond. Netjes op tijd komt British Sea Power op. De jonge indierock formatie uit Brighton heeft net de laatste hand gelegd aan hun nieuwe album ‘Open Season’. Ze openen met ‘It ended at an oily stage’. De eerste single afkomstig van het nieuwe album. Daarna gaan ze direct door met het bombastische ‘Remember me’. Het is een band met een enorm bereik. Direct knikken er een paar honderd kopjes ritmisch met de band mee. Publiek reageert wel vrij lauw na elk nummer. De muziek is vrij zware kost en de meeste nummers zijn ook van het nieuwe album. Technische hoogstandjes zijn er als Noble een gitaar solo met tanden speelt maar eigenlijk past het niet in het plaatje, op het einde lopen de bandleden een beetje verdwaald over het podium rond. Er word nog wat gedold maar dat was het toch echt. Dit keer niet met een trommel door het publiek en geen bomen en planten op het podium, jammer want het is iets wat zo mooi bij deze natuurfreaks past. Grote zaal verlaten met Nancy Sinatra als doel. Via het theater gelopen waar Gruff Rhys uit Wales prachtige liedjes staat te spelen. Publiek eet uit de hand van de Super Furry Animals voorman. Helaas geen tijd meer om meer te zien. De kou in, en op naar de Stadsschouwburg waar het binnen bom en bomvol is. Vorig jaar was Nancy nog te horen op de soundtrack van Kill Bill. Dit jaar heeft ze een nieuw album uitgebracht. Ik ben benieuwd maar verder dan dat komt het helaas niet. Bij de deur krijg ik te horen dat ik er niet in mag. Wijzend naar mijn tas met apparatuur blijkt dat er met de man niet te praten valt. Aangezien ik dit weekend al eerdere agressieve uitzet pogingen heb gezien besluit ik de discussie niet te voeren. Er worden nog wat persmensen geweigerd en ik besluit terug te gaan naar Nighttown. Helaas gaat Khonnor in het theater niet door. De jonge knaap uit Canada zou hier zijn Europese debuut maken, maar mist helaas zijn vliegtuig op een paar minuten. ‘Heel jammer maar we gaan er alles aan doen hem toch naar Rotterdam te halen, dan maar op Bazar Curieux’ aldus de organisatie. Dan blijft voor mij nog één optie open; Doves. Deze in het straatje van Coldplay, Keane en Travis passende band verkoopt in Engeland grote zalen in een mum van tijd uit. Aan de andere kant van het kanaal gaat het nog niet zo goed. Mischien dat ‘Some Cities’ hier verandering in gaat brengen, de opvolger van het als een bom ingeslagen debuutalbum ‘The last Broadcast’ moet hier voor zorgen. Valt me op dat de bassist op een linkshandige bas speelt terwijl hij hem rechtshandig hanteert. Het nut hiervan ontgaat me even. Het past wel bij de muziek dat dit soort details opvallen. Het is allemaal wat saai en er is weinig te zien. Het is allemaal wel mooi maar heel eenzijdig. Desondanks vliegt het uurtje snel om. Normaal is het snikheet in zalen. Dit keer staat er een enorme airco op volle sterkte te loeien en krijg ik het zelfs koud.
En zo zit een weekend Motel Mozaique er weer op. In een vol theater draait de Belg die alles kan, Tom Barman, zijn plaatjes. Dit keer niet met dEUS of Magnus, maar alleen met een draaitafel. In de kelder doet Giel Beelen hetzelfde met de Stylus DJ’s. Ik besluit dat het welletjes is. De enorme hoeveelheid mensen is voor mij nu even genoeg. Volgend jaar zit ik weer in Rotterdam. Hopelijk gaan er dan iets minder kaarten in de verkoop want het was dit jaar op sommige momenten wel heel druk. Tekst en Foto’s: Henk Kanning |
||||
|
Tweet |
||||
|
|
||||
|
|
||||
Van: Rockstar Geplaatst op: 5-5-2005 20:53:18 | ||||
Van: norbert Geplaatst op: 22-4-2005 11:44:07 | ||||
Van: hENK Geplaatst op: 21-4-2005 16:33:41 | ||||
Van: Nicole Geplaatst op: 21-4-2005 14:35:29 | ||||
Van: jimme Geplaatst op: 21-4-2005 13:55:59 | ||||
Van: mojo Geplaatst op: 21-4-2005 9:08:15 | ||||
Van: hENK Geplaatst op: 21-4-2005 1:17:27 | ||||
Van: Erik Geplaatst op: 21-4-2005 0:57:29 | ||||
Van: Bramns Geplaatst op: 20-4-2005 23:54:31 | ||||
* = Je email-adres zal niet getoond worden.
De extra vraag is toegevoegd om automatische spammers te weren.
Als je je cookies aan hebt staan, verschijnt deze vraag maar één keer.
