LLaunch feest van Lowlands een succes
| 21-2-2010 22:56:01 |
| Ik had het gemist. Het festivalgevoel en een festival in het Paard. Gelukkig kwam Lowlands met een nieuw concept. Geen persconferentie, geen persbericht, maar een waar mini-festival-feestje een half jaar voordat Lowlands van start gaat om de bekendmaking van de eerste namen en de start van de voorverkoop te vieren. Afgelopen zaterdag was het uitverkochte LLaunch feest en het was een succes. Een afwisselend programma met stevige rock, mooie liedjes, vette dance, comedy en blue grass. Aan alles was gedacht; stoffen festivalbandjes, festivalshirts, lange rijen om binnen te komen, vermaak in de rij met Bro Hymn van Pennywise, aankleding met projecties. Kortom: Lowlands in het klein. Hoogtepunten: Selah Sue, Blood Red Shoes, Blue Grass Boogiemen en Boemklatsch.
De openingsact was Selah Sue. Als je haar naam leest en haar muziek hoort, verwacht je dat er een doorleefde, zwarte soulzangeres het podium op komt. Maar Selah Sue is de onschuldig ogende, twintigjarige psychologie studente Sanne Putseys uit Leuven. Met alleen een akoestische gitaar zingt ze prachtige soulmuzek met soms een reggae randje. Ze klinkt als Erikah Badu. Ze werd ontdekt door Milow en brak vorig jaar heel snel in Nederland door, toen ze in het voorprogramma van Milow, Simply Red en Jamie Lidell speelde, twee keer bij De Wereld Draait door te zien was en op North Sea Jazz en Lowlands optrad. ‘Maar is de grote zaal van het Paard dan niet veel te groot voor haar?’ zou je denken… Dat dacht ik ook. En hoewel ik haar liever in de kleine zaal had gezien, kon ze het toch goed aan. Haar stem en haar liedjes wisten te overtuigen en hielden me tegen om naar Tim Knol te gaan. Helaas hebben veel mensen dit optreden moeten missen, omdat het erg lang duurde om het Paard binnen te komen.   Video Selah Sue: Black part love, De Wereld Draait Door 1 en De Wereld Draait Door 2 Tim Knol is momenteel hot. Ik was achteraf blij met de keuze om bij Selah Sue te blijven, maar wel leuk om hem ook nog mee te pikken. Tim doet me qua uiterlijk wat denken aan de zanger van Keane. Tim is ook een twintigjarige singer/songwriter. Hij komt uit Hoorn en brancht vier weken geleden zijn debuutalbum uit op het Excelsior-label. En het klinkt ook erg Excelsior-achtig. Beetje Johan, beetje Daryll-Ann. Die kant op. Amerikaanse rootsrock. Live speelt hij met de band van Anne Soldaat. Muzikaal goed. Live kan het beter. Video Tim Knol: Tim stelt zich voor  Snel naar de grote zaal terug voor een mooi plekje vooraan bij Blood Red Shoes. Ik zag ze in 2008 op Lowlands en Pinkpop. Een geweldige band om live te zien. Het is een duo uit Brighton. Steven zit altijd dwars op het podium achter de drums. Laura-May links voor de kijkers met gitaar achter de microfoon. Ze hebben hun rockmuziek uitgekleed tot de essentie. Ze houden het simpel. Geen gitaarwisselingen, geen tapes, geen bas. Maar het ontbreekt aan niets en het is zeker niet saai. De muziek is vol, Laura-May speelt stoer gitaar, ze zijn strak op elkaar ingespeeld en ze zingen beurteling. De nummers zijn afwisselend en pakkend. Ook de nieuwe nummers van het album Fire Like This, dat over een week uit komt, kwamen erg goed over. Enkelen speelden ze voor het eerst live. Het muzikale hoogtepunt van de avond! Ze zijn bevestigd voor Lowlands en Pukkelpop.
Video Blood Red Shoes: Light it up  In de kleine zaal speelde Chapel Club. Een Londense band die op z’n Brits gehyped wordt als de nieuwe belofte. Ze waren vorige maand ook op Eurosonic te zien. De band wordt vergeleken met White Lies, Editors en Interpol. Wat muziek betreft lijkt het daar wel op, ja. En de zanger probeert wel net zo’n houding aan te nemen en zwaar en melodramatisch te zingen. Maar het heeft nog lang niet het niveau van dergelijke bands. Ze hebben pas twee singles en nog geen platencontract. Ik begrijp de hype eerlijk gezegd niet.
Video Chapel Club: O Maybe I En het leuke was dat er, net als op Lowlands, niet alleen muziek was. In het Paard-café was Jean-Marc van Tol bezig met het live tekenen van Fokke en Sukke cartoons, waarbij hij zich liet inspireren door mensen die hij uit het publiek trok. Leuk. Aansluitend was er ook nog stand-up comedy. Peter Pannekoek van Comedytrain, grapte met een gebroken pols over zijn naam, de val van het kabinet en Nicolette Kluiver. Het café zat niet vol. Dat lag niet aan Peter, maar aan het feit dat in de grote zaal Florence and the Machine bezig was. Net als Lowlands moest je ook hier keuzes maken. Ik heb dus alleen het laatste nummer van Florence gezien. Aan de zaalvulling te zien was dit de act waar de meeste mensen op af kwamen. Zelf ben ik er niet weg van.  In de kleine zaal waren ondertussen de Blue Grass Boogiemen bezig met een feestje te bouwen. Vijf ervaren muziekanten met akoestische instrumenten (bas, gitaar, viool, mandoline, banjo) speelden rond één microfoon een bluegrass / americana mix van covers (o.a. Hank Williams) en eigen nummers. Toen om twaalf uur bandlid Robert-Jan jarig was, zong het publiek voor hem. Als tegenprestatie zong hij een leuke countryversie van I’m on Fire van Bruce Springsteen en het publiek galmde mee. De vonk was overgeslagen en daarna werd er alleen nog maar gedanst, gezongen en gefeest en liep er zelfs een polonaise door de zaal. Ik kreeg hier een echt Lowlands-gevoel bij.
In de grote zaal draaide de vreselijk saai ogende huis-dj’s van Lowlands een goed feestje met knallers als Muse, Editors, Arctic Monkeys en Mando Diao. Het betere danswerk knalde los toen het Utrechtse vriendencollectief Boemklatsch de laptops open klapten. Vette en pompende beats bleven elkaar overtreffen. Een act die eigenlijk elke festivaltent hoort af te sluiten. 
Tekst: René Jol Foto's: Bastiaan Jol |
 Printvriendelijke versie |
|
|
|
|
Van: Danny Geplaatst op: 28-2-2010 22:58:01 |
Van: Trudy Ros Geplaatst op: 22-2-2010 12:19:07 |
Van: lesi Geplaatst op: 22-2-2010 9:37:13 |
Van: Ralph Geplaatst op: 22-2-2010 9:12:18 |
Van: Lawrence Geplaatst op: 21-2-2010 23:25:20 |
* = Je email-adres zal niet getoond worden.
De extra vraag is toegevoegd om automatische spammers te weren.
Als je je cookies aan hebt staan, verschijnt deze vraag maar één keer.
