Verslag Lowlands 2009
Printvriendelijke versie
| 27-8-2009 22:51:56 |
| Wat was het leukste op Lowlands 2009? Eigenlijk kan ik niet een specifiek hoogtepunt aangeven. Muzikaal zat er niet een memorabel optreden tussen, of iets wat me m’n leven lang zal bijblijven. Toch was het een geweldig weekend. Wellicht wat afgezaagd, maar het geheel vond ik het leukst. Door drie dagen fantastisch festivalweer, alleen maar gezellige mensen, een rustige camping en voldoende schone toiletten, is het ‘zijn’ op Lowlands al heel ontspannend. Alleen de rijen bij de douches waren erg lang.
Behalve dat het brede muziekaanbod ervoor zorgt dat je op Lowlands soms lastige keuzes moet maken, zorgt het brede aanbod aan lekker eten (Indisch, Japans, Surinaams, Thais, Mexicaans, Italiaans…) voor meer lastige beslissingen. Dat zou eigenlijk ook in het programmaboekje moeten. Als je een patatje wil moet je zelfs zoeken. En wat dacht je van een handgemaakte, versgemalen kop eerlijke cappuccino bij de Novib of een vis van een meter die (in de perstent) door Frank Lammers in stukken wordt gesneden en op houtskoolvuur wordt gegrild.  
Aanwijsstokjes, tetris, toppers… mooi man ‘Paradise’ in de originele naam van het festival, komt tot zijn recht. Je hoeft eigenlijk niet eens naar en optreden te gaan kijken, om je een weekend lang te vermaken. Er gebeurt al zoveel om je heen op het festivalterrein. Een man in een kraampje zit heel droog een paar takjes aan te prijzen als ‘aanwijsstokjes’. Fantastisch! Lekker kijken naar mensen die levend Tetris spelen. Zit ik een broodje te eten, springen De Toppers op tafel om een nummer te zingen, inclusief strenge bodyguards die maar één foto toe stonden. Lig ik in het gras, lopen er honden langs die mensen uitlaten. Sta ik te dansen in de tent op foute 90’s-Hits, komt Mannekoor Karrespoor het podium op en brult de hele tent ‘Mooi Man’ mee. Ik heb in een opblaasbal op Lake Lowlands gelegen, meegedaan in een rattenrace onder de naam Robin, met mooie zustertjes twister gespeeld en tot diep in de nacht met een koptelefoon op staan dansen in de Silent Disco. Kortom, ik heb lol gehad.  
  
Hoogtepunten En dan was er nog muziek! Veel muziek. Verschillende muziek. Van rock’n’roll tot screamcore, van rap tot techno, van death metal tot reggae en van country tot gabber, alles kwam langs. Mijn hoogtepunten: The Prodigy, Leon van der Zanden, The Aggrolites, Them Crooked Vultures, Vitalic, Arctic Monkeys en de Hollandse middag in de India op zondag (o.a. Ella Bandita en Aux Raus) Vrijdag Dampen, dampen en nog eens dampen. The Prodigy kan putten uit een mooie bak aan materiaal om een goed feestje mee te bouwen. Een persoonlijk hoogtepunt. Niet alleen omdat het goede herinneringen bij mij opriep (afsluiter Pinkpop ’96), maar ook omdat ze bewezen het live nog overtuigend en met energie te kunnen brengen. Na The Prodigy zijn we even lekker gaan zitten in de Mike-tent. Een comedy-tent die dit jaar voor het eerst was. Een welkome uitbreiding. Gelukkig niet alleen maar lange wachtrijen voor een humorloze oude rotten als Dolf Jansen, maar nu ook echte humor. Ik had zijn show al twee keer eerder gezien, maar Leon van der Zanden blijft leuk. Zeker om te zien hoe hij publiek betrekt en ze voor lul zet en ze daar zelf lekker om laat lachen. (Zie bijvoorbeeld filmpjevan weblog Radiomad )  
Zaterdag Zaterdag rustig aan gestart met Nina Kinert, The Airborne Toxic Event, Reverend & The Makers en The Living End. Aardig, maar niet echt bijzonder. Wel erg gezellig omdat ik Graz-ers tegenkwam. Altijd leuk! Aan de Californische band The Aggrolites was duidelijk te zien dat ze veel ervaring hebben. Helaas moest ik eerder weg bij het ska / soul feestje om een plekkie in de Grolsch te bemachtigen voor de ‘verrassingsacts’. Toen Dave Grohl op kwam, werd het publiek al wild. Heerlijk om hem weer te zien drummen. Met Josh Homme duidelijk als kartrekker, speelden Them Crooked Vultures een goede set. Ik vind de nummers moeilijk te beoordelen, omdat ik er niets van ken. En ik moet eerlijk zeggen dat ik de muziek van de drie losse bands (Foo Fighters, QOTSA en Led Zeppelin) beter vind. Maar het was alleen al legendarisch om deze drie helden samen op een groot podium bezig te zien.  
Daarna zowel van Wilco, Hank III als Vitalic een stukkie meegepikt. Hoewel ik het vooraf niet had verwacht, bleven de vette dancebeats van Vitalic beter hangen dan de country van de andere twee. Elke minuut gingen de handjes weer de lucht in. Vooraan bij Basement Jaxx begon het meteen goed met die geweldige neegsters die ‘Good Luck’ zongen. Een tropisch dansfeest was begonnen. Na een nummer of vier dacht ik dat dit nog wel eens het hoogtepunt zou kunnen worden. Maar… toen stortte de boel totaal in. Heel jammer. Enkele nieuwe nummers werden gespeeld. Bijvoorbeeld Raindrops). Het was rommelig en slecht. Waarom gaat Simon zelf proberen te zingen, als je zulke goede zangeressen hebt? Ook die nep Justin Timberlake haalde het bloed onder je nagels vandaan. Op het eind kregen ze met ‘Where’s Your Head At’ iedereen nog aan het springen, maar het kwaad was al geschied. Als de show twintig minuten was ingekort was het veel beter. Het zal vast aan mij liggen, maar de geweldige kunstvorm die BrokenCyde (volgens Erik Zwennes) op 3voor12 12 punten bezorgd, begrijp ik niet. Ik vond het het slechtste optreden wat ik heb gezien.  
Zondag En weer begonnen we in mijn favoriete India-tent, dat begon een Nederlands programma met o.a. Miss Montreal, Ella Bandita, Aux Raus en Drive Like Maria. Ella Bandita, met de looks van Herman Brood en met zwarte mannen om haar heen, speelt pure, rauwe rock’n’roll om op te dansen. Zelf riep ze, nadat ze met haar kabels in de knoop kwam: “Ik heb er weer een kankerzooi van gemaakt. Sorry hoor. Jullie zien de hele tijd allemaal professionele bands en dan ineens Ella Bandita uit Rotterdam.” Maar het was gewoon goed. Had wat later op de dag beter op zijn plek geweest. Aux Raus is een soort gimmick. Een kale gast die een bandje op zet met keiharde gabber en zijn billen laat zien. En een vriend een vriend die à la Eddy Zoë meespeelt met zijn gitaar. Muzikaal niet hoogstaand, maar wel een typisch Hollandse knaller. De tent ging los en stond te hakkuh met een glimlach. Ze kregen het zelfs twee keer voor elkaar om een grote circlepit te organiseren (zie filmpje).  Drive Like Maria was een verrassing. Ik kende het alleen van De Wereld Draait Door en verder helemaal niet. Het is jonge een Nederlands / Belgisch trio dat gitaarrock speelt. Gitariste Nitzan Hoffmann opende stoer alleen op het podium met een gitaarsolo en haar voor haar ogen en eindigde liggend op de grond met nog steeds een scheurende gitaar. Zij trok de band. De drummer zong met een prettige stem. Halverwege werden ze geholpen door een extra drummer en een dame die een nummer mee kwam zingen. Dat was jammer, want dat was een veel minder stoer deel. Verder goed optreden. Ik had achteraf niet het gevoel van ‘dat had ik niet mogen missen’ maar meer van ‘leuk voor ze dat het publiek zo enthousiast was’.
De Alpha was te groot voor Enter Shikari en Eagles of Death Metal. Die eerste is gewoon zeer vervelende pubermuziek. Bij die tweede had de halfvolle tent het aanzienlijk naar de zin. Vooral de vrouwen vooraan met de foute snorren. De lichte muziek van Vampire Weekend nodigde uit voor gehuppel rond de tent en Calexico is muziek om bij te liggen in het gras en dat ging dan ook prima. Op het openluchtpodium was het carnaval, gevolgd door drie blonde Zweedse zusjes die akoestische country speelden; Baskery. Dat vraagt natuurlijk om even een kijkje te nemen. Leuk, maar niet tot het einde boeiend.  
Het festival eindigde voor mij met Arctic Monkeys. Met hoge verwachtingen zat ik na een dansbare Bloc Party vooraan op de grond te wachten. De tijd ging best snel. Ze opende met vier nieuwe nummers (cd pas net te koop op Lowlands), dus het publiek werd niet warm. Toen wat klassiekers. Geweldig strak gespeeld. Vervelend alleen dat er tussen elk nummer gitaren gestemd moeten worden en Alex niks zegt. Dat haalde erg de vaart uit de toch al veel lomere en donkerdere show. De nu langharige zanger gitarist is er ook niet vrolijker op geworden en staart wat onder zijn lokken door naar het publiek. Ik hou wel van de luisternummers van Arctic Monkeys en dat kwam goed uit, want ze deden geen moeite om er een massaal springfeest van te maken. Muzikaal echt een hoogtepunt en de lichtshow klopte ook goed, maar het eind was tegenvallend. Toen ze na slechts 1 uur spelen tijdens het rustige 505 van het podium af lieten om niet terug te komen voor ‘When The Sun Goed Down’, lieten ze het publiek onbevredigd achter en ging de tentverlichting al aan.  
Tekst: René Jol Foto's: Joost Bastmeijer (dank aan Kink-FM), René Jol en Floor de Gier |
|
Tweet |
|
|
|
|
Van: Charlotte Geplaatst op: 23-10-2009 17:06:16 |
Van: Flavor Flav Geplaatst op: 7-9-2009 12:39:37 |
Van: Henry Geplaatst op: 1-9-2009 21:24:02 |
Van: Dennis Geplaatst op: 1-9-2009 13:06:03 |
Van: Hedzer Geplaatst op: 30-8-2009 17:05:35 |
Van: oipj Geplaatst op: 29-8-2009 12:38:15 |
Van: hnk Geplaatst op: 28-8-2009 17:45:47 |
Van: dave Geplaatst op: 28-8-2009 13:18:37 |
Van: Blonde Redhead Geplaatst op: 28-8-2009 12:23:56 |
Van: toolhead Geplaatst op: 28-8-2009 12:01:30 |
Van: hans Geplaatst op: 28-8-2009 11:49:08 |
* = Je email-adres zal niet getoond worden.
De extra vraag is toegevoegd om automatische spammers te weren.
Als je je cookies aan hebt staan, verschijnt deze vraag maar één keer.
